‘De Olympische Spelen: de leugen van 2012’

Door Merel de Bruijn en Daphne van Breemen

LONDEN – Overal in de Engelse hoofdstad hangen posters, billboards en aanplakbiljetten van de Olympische Spelen. Londen lijkt er klaar voor. Julian Cheyne (64) van Counter Olympics, een protestgroep tegen de Olympische Spelen, had veel dingen liever anders gezien. “De Spelen draaien alleen maar om geld.”

In zijn achtertuin van een typisch Engels fabriekshuis in het Oosten van Londen schenkt Cheyne thee in. “Melk en suiker?”, vraagt hij. De Engelsman weet natuurlijk niet hoe Nederlanders hun thee drinken. Een flinke baard, vlekken op zijn vormeloze shirt en slippers om zijn voeten geven Cheyne de uitstraling van een echte demonstrant, alsof hij altijd een beetje in het hippieachtige van de jaren 60 is blijven hangen. “De Olympische Spelen zouden moeten draaien om het verbinden van mens en sport”, verzucht hij. Maar dat is volgens hem al heel lang niet meer het geval. “Anno 2012 draait het alleen nog maar om geld en politiek”, vervolgt de woordvoerder van Counter Olympics zijn zin.

Samen met ongeveer dertig andere actieve leden vormt Cheyne de protestgroep Counter Olympics. Deze anti-Olympische Spelen beweging heeft niet zozeer een hekel aan sport, maar walgt van alles achter de schermen van het evenement. De blikvangers in de stad waarop bijvoorbeeld Mac Donalds haar steun betuigt aan de topsporters zijn niets minder dan een snelle manier van geld verdienen voor de regering. “Dat de hoofdsponsors van zo’n groot sportevenement Mac Donalds en Coca-Cola zijn, is ook al zoiets raars”, lacht Cheyne bespottelijk. “En maar blijven zeggen dat het om sport draait… Ik noem de Olympische Spelen daarom ook wel eens ‘De leugen van 2012.’”

De regering en het Olympisch Comité claimden 50.000 nieuwe banen te creëren. In de loop der jaren veranderde dit aantal telkens. Uiteindelijk zijn er 20.000 banen gekomen, waarvan er al 5000 in gebruik waren door mensen die er al eerder werkten. Hiervan is echter een klein gedeelte voor de lokale bevolking bestemd. De meeste banen waren al opgevuld door de bouwvakkers van de ingehuurde bedrijven. Achteraf gezien gingen die nieuwe banen over een periode tot 2040. “Ze blijven maar leugens verkondigen.”

In 2005 kwam de eerste begroting voor de Olympische Spelen neer op 2,4 miljard pond. In 2007 was dit al bijna 9,3 miljard pond, maar liefst het vierdubbele. In april bleek uit verschillende berekeningen van onder meer Sky Sports, het Britse nationale auditbureau en Games Monitor dat dit bedrag in vijf jaar is opgelopen tot 20 miljard pond.

Er werd gezegd dat er veel toeristen naar Londen zouden komen en de Zomerspelen voor veel banen zouden zorgen. “De toeristen gaan helemaal niet in East End naar de pub. Ze gaan na de wedstrijd terug naar hun hotel of hostel om daar te eten en te zuipen.” Volgens Cheyne worstelt het Oosten van Londen nog steeds met zijn slechte imago. “East End staat bekend als een vieze wijk. Bezoekers willen alleen maar de mooie kant van Londen zien.” En dat is ook wat de regering wil. Het gaat om nationale trots, meent Cheyne. “Engeland kan nu aan de wereld laten zien wat ze in huis heeft.”

De beveiliging is dan ook extra goed geregeld. “Er lopen hier meer troepen rond dan in Afghanistan”, zegt Cheyne hoofdschuddend. De regering zegt dat dit is om de hoofdstad goed te beschermen. Normaal dragen Engelse politiemannen geen geweer op zak, tijdens de Spelen wel. In een verspreide brief aan de bewoners van Bow Quater, vlakbij het Olympisch Park, legt de regering uit waarom ze daar de raketwerpers hebben geplaatst: vanaf het gebouw heeft defensie (die verantwoordelijk is voor de raketten) het perfecte overzicht van de gebieden rondom het Olympisch Park en het luchtruim. Bedenkelijk plukt hij aan zijn lichtgrijze baard: “Zo maken ze de mensen onnodig bang.”

“Weet je”, trekt Cheyne van Counter Olympics de conclusie, “de Olympische Spelen zijn een grote oligarchie van de bedrijven en de elite.”

Advertenties