Hide and seek met raketwerpers in Londense wijk

Door Merel de Bruijn en Daphne van Breemen

LONDEN – Zodra je het metrostation in Mile End uitloopt, zie je al veel politieagenten. Wanneer je de Tower Hamlets verder door wandelt, kom je nog meer mannen en vrouwen tegen met hoed op hun hoofd en een strak blauw uniform aan. Ze staan je vriendelijk te woord, maar als je naar de plaats van de raketwerpers – die voor de Olympische Spelen bedoeld zijn – vraagt, krijg je grote ogen en “Ik heb geen idee waarover je praat” te horen.

Twee weken terug stonden de Londense kranten vol met nieuws over raketwerpers die midden in de woonwijken Mile End en Black Heath geplaatst worden. Volgen de regering en het Ministerie van Defensie is dit om de veiligheid tijdens de Olympische Spelen te kunnen garanderen. De bewoners zelf vinden dat maar ‘bangmakerij’. De beveiligster van het metrostation wijst een beetje aarzelend naar rechts en zegt dat het ‘vijftien minuten alsmaar rechtdoor lopen is en dan op een gegeven moment een keer naar links’. Niet zo duidelijk dus. Een paar meter verderop lopen twee politiemannen. “Raketwerpers? Vraag het een eindje verder maar op het politiestation”, zegt een van de twee mannen.

De agent in het politiebureau doet alsof hij voor het eerst in zijn leven over raketwerpers hoort. “Die zijn hier niet. Als je ze hebt gevonden, kom dan maar weer terug.” Een typische roodharige Engelse jongen die voor een pub een sigaret staat te roken, wil wel wat kwijt over de raketten. Enthousiast roept hij de mogelijke locaties waar de raketten zich kunnen bevinden op. Hij haalt er zelfs zijn collega bij, die weet er meer van. “Loop nog een stukje rechtdoor en sla dan linksaf. Het eerste wat je ziet is een grote oude fabriek. Op de hoge schoorsteen moet een raketwerper staan.”

Dat gebouw blijkt Bow Quarter te zijn. De man aan de balie is in eerste instantie heel vriendelijk. Maar zodra het woord raketwerper valt, verandert hij in een afstandelijke zuurpruim. Hij schudt een paar keer met zijn hoofd en zucht extra hard. Uiteindelijk is het enige wat hij los wil laten dat er een maand geleden wel een oefening is geweest. “Maar de raketten zijn daarna meteen weer weggehaald hoor. Er is hier niets te vinden.”

Aan de overkant van de weg, tegenover Bow Quarter, staat een technicus aan een hek te sleutelen. Hij lacht als hem gevraagd wordt naar de raketwerpers. “Als het goed is staan die op de schoorsteen hier aan de overkant.” Meer weet hij ook niet. Ondertussen houdt de zuurpruim vanachter zijn desk alles in de gaten.

Iemand anders in de straat kent wel de precieze plek van de raketwerpers. “Ik heb het op de radio gehoord en de kranten stonden er vol mee.” Hij vertelt dat Bow Quarter niet een, maar twee schoorstenen heeft. De tweede is te zien vanaf de andere kant van de weg. De regering heeft voor deze oude fabrieksschoorstenen gekozen, omdat ze uitkijken over het Olympisch Park van Stratford.

Advertenties

‘De Olympische Spelen: de leugen van 2012’

Door Merel de Bruijn en Daphne van Breemen

LONDEN – Overal in de Engelse hoofdstad hangen posters, billboards en aanplakbiljetten van de Olympische Spelen. Londen lijkt er klaar voor. Julian Cheyne (64) van Counter Olympics, een protestgroep tegen de Olympische Spelen, had veel dingen liever anders gezien. “De Spelen draaien alleen maar om geld.”

In zijn achtertuin van een typisch Engels fabriekshuis in het Oosten van Londen schenkt Cheyne thee in. “Melk en suiker?”, vraagt hij. De Engelsman weet natuurlijk niet hoe Nederlanders hun thee drinken. Een flinke baard, vlekken op zijn vormeloze shirt en slippers om zijn voeten geven Cheyne de uitstraling van een echte demonstrant, alsof hij altijd een beetje in het hippieachtige van de jaren 60 is blijven hangen. “De Olympische Spelen zouden moeten draaien om het verbinden van mens en sport”, verzucht hij. Maar dat is volgens hem al heel lang niet meer het geval. “Anno 2012 draait het alleen nog maar om geld en politiek”, vervolgt de woordvoerder van Counter Olympics zijn zin.

Samen met ongeveer dertig andere actieve leden vormt Cheyne de protestgroep Counter Olympics. Deze anti-Olympische Spelen beweging heeft niet zozeer een hekel aan sport, maar walgt van alles achter de schermen van het evenement. De blikvangers in de stad waarop bijvoorbeeld Mac Donalds haar steun betuigt aan de topsporters zijn niets minder dan een snelle manier van geld verdienen voor de regering. “Dat de hoofdsponsors van zo’n groot sportevenement Mac Donalds en Coca-Cola zijn, is ook al zoiets raars”, lacht Cheyne bespottelijk. “En maar blijven zeggen dat het om sport draait… Ik noem de Olympische Spelen daarom ook wel eens ‘De leugen van 2012.’”

De regering en het Olympisch Comité claimden 50.000 nieuwe banen te creëren. In de loop der jaren veranderde dit aantal telkens. Uiteindelijk zijn er 20.000 banen gekomen, waarvan er al 5000 in gebruik waren door mensen die er al eerder werkten. Hiervan is echter een klein gedeelte voor de lokale bevolking bestemd. De meeste banen waren al opgevuld door de bouwvakkers van de ingehuurde bedrijven. Achteraf gezien gingen die nieuwe banen over een periode tot 2040. “Ze blijven maar leugens verkondigen.”

In 2005 kwam de eerste begroting voor de Olympische Spelen neer op 2,4 miljard pond. In 2007 was dit al bijna 9,3 miljard pond, maar liefst het vierdubbele. In april bleek uit verschillende berekeningen van onder meer Sky Sports, het Britse nationale auditbureau en Games Monitor dat dit bedrag in vijf jaar is opgelopen tot 20 miljard pond.

Er werd gezegd dat er veel toeristen naar Londen zouden komen en de Zomerspelen voor veel banen zouden zorgen. “De toeristen gaan helemaal niet in East End naar de pub. Ze gaan na de wedstrijd terug naar hun hotel of hostel om daar te eten en te zuipen.” Volgens Cheyne worstelt het Oosten van Londen nog steeds met zijn slechte imago. “East End staat bekend als een vieze wijk. Bezoekers willen alleen maar de mooie kant van Londen zien.” En dat is ook wat de regering wil. Het gaat om nationale trots, meent Cheyne. “Engeland kan nu aan de wereld laten zien wat ze in huis heeft.”

De beveiliging is dan ook extra goed geregeld. “Er lopen hier meer troepen rond dan in Afghanistan”, zegt Cheyne hoofdschuddend. De regering zegt dat dit is om de hoofdstad goed te beschermen. Normaal dragen Engelse politiemannen geen geweer op zak, tijdens de Spelen wel. In een verspreide brief aan de bewoners van Bow Quater, vlakbij het Olympisch Park, legt de regering uit waarom ze daar de raketwerpers hebben geplaatst: vanaf het gebouw heeft defensie (die verantwoordelijk is voor de raketten) het perfecte overzicht van de gebieden rondom het Olympisch Park en het luchtruim. Bedenkelijk plukt hij aan zijn lichtgrijze baard: “Zo maken ze de mensen onnodig bang.”

“Weet je”, trekt Cheyne van Counter Olympics de conclusie, “de Olympische Spelen zijn een grote oligarchie van de bedrijven en de elite.”

‘The Olympic Games are good for the country, not for East End’

Door Merel de Bruijn en Daphne van Breemen

LONDEN – Wanneer je East End nadert, komt de geur van wierook je al tegemoet. ‘Bananas, one pound!’, roept de marktkoopman vanachter zijn fruitkraam. Hij is niet de enige die vruchten verkoopt, overal om hem heen staan kramen met fruit en groeten omringd door gesluierde vrouwen en mannen met baarden. “Here, come try a ring”, roept een Indiaase man naar een ieder die zijn sieradenkraam voorbij loopt. Op een soort tafeltje liggen kitscherige armbanden uitgestald. Nep goud.

Een wandeling door Whitechapel Road doet vermoeden alsof het Midden Oosten naar Londen is verhuisd. Toch is het ‘ gewoon’ East End, een achtergestelde wijk in Londen, vlakbij de toeristische trekpleisters. Op een steenworp afstand van de arme buurt ligt het spiksplinternieuwe luxe Stratford Stadium waar de Olympische Spelen over ruim een maand plaatsvinden. Het lijkt heel mooi, maar de voornamelijk Indiase en Pakistaanse bevolking van East End denkt daar anders over. Er heerst onvrede.

“Very unhappy, very unhappy”, is alles wat de verkoper uit weet te brengen. Het merendeel van de East Enders is niet over de Spelen te spreken. De man praat gebrekkig Engels en schudt meerdere malen zijn hoofd. De Olympische Spelen zouden meer banen moet creëren in de buurt waar de werkeloosheid hoog is. De beloofde banen zijn er echter nooit gekomen. In 2003 was 11,7 procent van de bevolking in East End werkeloos. Landelijk gezien was dat cijfer 5,1 procent.

Londen zag de Spelen als kans om de East End aan te pakken. De route van de Olympische marathon zou ook door Whitechapel Road gaan en de finish zou het Stratford Stadium zijn. Die belofte is nu van de baan. De verkeerchaos die de marathon teweeg zou brengen, zorgt ervoor dat de renners straks bij Buckingham Palace finishen.

Overal langs de straat staan vervallen buitenlandse eettentjes met noodles, curry en kip. Uit iedere zaak komt dezelfde ritmische muziek. De wijk is niet onderhouden en op bankjes liggen zwervers. Wat meteen opvalt, is de grote East Londen Mosque. Een mooie en kleurrijke moskee die niet past bij de rest van de buurt. In de Engelse pub The White Hart zit Bob te genieten van een biertje. Ook hij is niet te spreken over de Spelen. “The Olympic Games are good for the country. Not for East End”, vertelt hij.

Vanachter de bar klinkt er tegengeluid. Tom Mulligan, pubeigenaar van The White Hart, bemoeit zich met het gesprek. De Spelen hebben voor hem wel voordelen. Het Olympisch vuur komt zo goed als voorbij zijn zaak. Mulligan verwacht daarom tijdens de Spelen extra veel Guinness te tappen. “But hey, I have a business to run. I think The Games are great.” “The Olympics are for the rich, not for the poor. It’s a commercial event. The companies got the jobs”, is het weerwoord van Bob.